ขั้นที่ ๑-๔: ฝึกจำแนกลมหายใจยาวและสั้น จนเห็นกองลมทั้งปวงสงบระงับลง เป็นการกลับมาอยู่กับบ้านคือร่างกายอย่างมีสติ
ขั้นที่ ๕-๘: รู้เท่าทันความรู้สึก (ปีติ/สุข) ที่เกิดจากผัสสะในขณะหายใจ และรู้ทันการปรุงแต่งของความรู้สึกนั้นไม่ให้ครอบงำจิต
ขั้นที่ ๙-๑๒: เฝ้าสังเกตสภาวะของจิตที่ร่าเริง ตั้งมั่น หรือปล่อยวาง ฝึกเป็นเพียง "ผู้ดู" สภาวะจิตที่แปรเปลี่ยนไปตามลมหายใจ
ขั้นที่ ๑๓-๑๖: เห็นความจริงของสิ่งทั้งปวงที่ "เกิดขึ้นและดับไป" (อนิจจัง-นิโรธ) จนถึงการสลัดคืนความยึดมั่น เข้าสู่สุญญตวิหารอย่างสมบูรณ์